Wat is het? ORMUS? 

Omdat er heden nog vrij weinig bekend is over Ormus, en we leven in een tijd dat deze dingen, ook in Nederland onder de aandacht zouden moeten verschijnen, wil ik hierbij een poging doen om iet wat duidelijkheid te scheppen over de merkwaardige natuurlijke stoffen die we ORME, MFKZT, ORMUS of zelfs GraanCirkelPoeder noemen.

ORMUS ook wel ORMEs, m-state elementen, zero point technology, wit goud of de Steen der Wijzen genoemd, werd in 1975 ontdekt door David Hudson, een rijke katoenboer uit Arizona. Hij ontdekte in zijn eigen bodem (Arizona, VS) een goedje dat hij nog nooit eerder had gezien. Om het snel mee te kunnen nemen voor analyse liet hij het drogen in de gloeiend hete zon van Arizona. Wat vervolgens gebeurde is absoluut wonderbaarlijk te noemen. Het spul loste op in een grote lichtflits en was verdwenen! Als hij het droogde zonder zonlicht verdween het echter niet. Hudson was een succesvolle boer en zakenman dus hij had wel wat centjes om een dure analyse te laten doen. Deze liet hij uitvoeren door een professor verbonden aan de Cornell universiteit in de staat New York. Uit de analyse bleek dat het goedje onder andere goud, zilver, ijzer en aluminium bevatte. Het goud en zilver losten echter niet op in vloeistof, zoals normaal gebruikelijk is. Ook ijzer en aluminium losten niet op in diverse zuren en vormden geïsoleerd een vreemde zwarte materie.

Eén voor één werden de elementen geïsoleerd. Totdat er volgens de standaard tests niets meer over zou moeten zijn. Maar er bleef wel iets over, heel veel zelfs. De wetenschapper vertelde Hudson vervolgens dat er niets meer was terwijl er na verwijdering van de inviduele elementen maar liefst 98% van het materiaal nog overbleef! Hudson had op dat moment al ruim 20.000 dollar besteed aan de analyses en verliet de universiteit volkomen teleurgesteld in de academische wetenschap. Hij liet het er niet bij zitten en vond een Duitser die samen met hem andere analyses kon loslaten op de materie en bereid was daar ook speciale apparatuur voor te bouwen die verder kon gaan dan de standaardapparatuur. Uit de analyses bleek het spul zeer waardevolle elementen te bevatten als platina en varianten daarop als rhodium, irridium, ruthenium en osmium.

Uit de tests die ze uitvoerden bleek dat het goedje verschillend reageerde op verschillende warmte- en koubehandelingen. Ook bleek de tijd waaraan ze het spul blootstelden aan warmte of kou verschil uit te maken. Zo lag het omslagpunt bij 70 seconden verhitting op een bepaalde temperatuur. Als Hudson het proces stopte bij 69 seconden bleek het poeder totaal geen edele elementen te bevatten, daarboven wel. Hudson ging vervolgens naar een specialist op de universiteit van Iowa. Ze voerden verscheidene experimenten uit en kregen de meest vreemde resultaten. Zo namen de materiele verschijningen van het goedje diverse onverklaarbare vormen aan afhankelijk van de mate van verhitting of afkoeling waaraan het werd blootgesteld, waaronder wit poeder maar ook glas. Ook bleken elementen als bijvoorbeeld ijzer spontaan te verdwijnen of te veranderen in andere elementen. Tevens bleek het spul elke keer een ander gewicht te hebben, vooral als het in contact kwam met lucht.

Hudson kreeg het advies om deze elementen te patenteren, omdat er anders een ander mee vandoor zou gaan en hij niet meer met zijn eigen vindingen verder zou kunnen experimenteren. In maart 1988 patenteerde Hudson zijn elementen die hij Orbitally Rearranged Monoatomic Elements noemde, oftewel ORMEs. Dit is gaandeweg Ormus gaan heten en het staat voor wat uiteindelijk een twaalftal geïdentificeerde elementen zijn die zowel in materiële als immateriële, energetische vorm bestaan. Hudson kwam hierachter door in contact te treden met een van de pioniers in Amerika op het gebied van quantumfysica, Hal Puthoff. Deze legde hem de vreemde verschijnselen van Ormus uit. Ormus-elementen zijn in staat om hun materiële vorm te verliezen onder invloed van warmte en zonlicht en zijn dan niet meer vatbaar voor zwaartekracht of lossen zelfs op in zonlicht. Dit is wat Hudson had gezien toen hij het spul liet drogen in de hete zon. De Ormus was dus letterlijk één geworden met het licht en overgegaan naar een andere dimensie waarin geen tijd en ruimte bestaat. Samen met Puthoff leerde hij het goedje door afkoeling ook weer terug te brengen naar de exacte plaats waar hij het had laten drogen, dus terug naar de materiële wereld van tijd en ruimte waarin wij leven.

Link Tip: Ormus & Medische wereld